Gisteren was ik een tijdschrift aan het doorbladeren. Ik las daarin over twee verschillende personen die op hun manier met theater en verhalen bezig waren en ineens begon er een onzeker gevoel van binnen te knagen. Toen ik probeerde te achterhalen waar dat vandaan kwam, besloot ik er maar eens een blogje aan te wijden. Als ik praat (en dus ook als ik schrijf 🙂 ) kan ik het meest helder denken en krijg ik het snelst omhoog wat ik nou eigenlijk denk, voel of vind. Dus lees gerust verder als je voor even mijn toehoorder wilt zijn.

Vreemde eend

Toen ik 17 was en er over na moest denken welke studie ik zou willen doen, begonnen mijn ogen pas echt te glimmen als ik studies omschreven zag die met theater te maken hadden. En toen ik op de open dag voor de opleiding dramadocent in Zwolle rondliep wist ik: “dit is het”.

Zo begon ik een jaar later aan de opleiding. Maar… af en toe voelde ik me een vreemde eend in de bijt. Ik had vaak het gevoel dat ik eigenlijk niet genoeg ‘theatergek’ was. Dat werd helemaal bevestigd tijdens het vierde jaar van mijn opleiding. Ik was bezig met het maken van een afstudeervoorstelling en ik was volgens de docenten die dit beoordeelden teveel op het proces gericht en te weinig op de kunstzinnigheid van het eindproduct. Ik vond juist het proces van de mensen met wie ik werkte zo mooi! Misschien was ik daar ook wel wat in verzand, maar het was wel wat voor mij het meest waardevol was, ongeacht of dat kunstzinnig genoeg was of niet. Gelukkig voor mij had ik een jaar eerder wel een kunstzinnig genoeg bevonden regie neergezet. Maar vlak voor de première van mijn afstudeervoorstelling zei mijn eindbegeleider een zin die nog jarenlang nagespookt heeft in mijn hoofd: “Ach, en mocht je uiteindelijk niks met theater gaan doen, dan heeft het je toch in ieder geval goed gedaan als mens…”

Ik heb me inderdaad een tijd lang afgevraagd waarom ik geen pedagoog, psycholoog, sociaal werker, creatief therapeut, fysiotherapeut of iets anders hulpverlenends ben geworden. Ik heb soms mijn hoofd gebroken waarom God voor mij de opleiding voor dramadocent in petto had. Ik heb geen kant en klare theateruitspraken die mij typeren, ik noem niet in één adem mijn favoriete acteurs en de meeste voorstellingen die ik door het jaar heen bezoek, zijn de voorstellingen van de middelbare scholen waar mijn man werkt. (Die trouwens soms verrassend goed zijn!) Het mooiste moment vind ik dan het moment dat al die jongeren uitgelaten het slotlied staan te zingen. Daar pink ik altijd even een traantje bij weg. En die ontroering heeft dan toch vooral te maken met het gezamenlijke proces waardoor ze weer een beetje groter, sterker en rijker zijn geworden.

Mijn plekje!

Een tijdje heb ik voldoening gevonden in het mentoraat op de middelbare school waar ik als dramadocent werkte, in werk als jongerenwerker en heb ik de opleiding voor Kindercoach gedaan. En toch… naast dat hulpverlenende zit in mij een groot verlangen om op een podium te staan (zingend of acterend) en om dat niet als hobby, maar als werk te doen. Hoe mooi dat God mij kent en ik blijkbaar geen ‘theatergek’ (en het woord theatergek bedoel ik echt niet negatief!) hoef te zijn om kindertheatervoorstellingen te mogen spelen in kerken, op kindermiddagen en op basisscholen door het hele land. Voorstellingen die in me op borrelen, die aansprekend, eigen en creatief zijn én kinderen leren zichzelf te zien door Gods ogen en te houden van zichzelf. Stiekem heel procesgericht 🙂 , maar helemaal hoe ik mijn draai in theater heb gevonden. En dank voor iedereen (van groot tot klein) die me hierin op weg heeft geholpen, me scherp houdt en bevestigt, vanaf mijn opleiding tot nu! Misschien gaat het verlangen om meer theater te zien nog komen en betrap ik me over een paar jaar op heuse theaterquotes, wie weet… Ik sta er zeker voor open 😉 . Maar voor nu: weg met die onzekerheid of ik genoeg in huis heb om voorstellingen te maken en te spelen, het theater is zeker mijn plekje!

Lieve groetjes,

Marieke

2 reacties

  1. Wat mooi om te lezen. Al die jaren heb ik je gekend en gevolgd met belangstelling en waardering en ben ik trots op je geweest. Geen twijfel nu, fantastisch 🙂 en ik weet uit ervaring dat er voor alles een tijd is. Ook al denk je in een bepaald proces dat je er op dat moment te lang in zit.

  2. Wat herkenbaar! Ik heb bij je op de opleiding gezeten (heel kort) en daarna ben ik gestopt omdat ik te onzeker was en werd. Uiteindelijk toch (na andere opleiding ) een theaterbedrijf (Plots!) begonnen. Ik herken heel erg het genieten van het proces zowel in het doceren en maken van theater aan Kids en jongeren en in het zelf maken. Natuurlijk wil je dat er iets staat wat mensen raakt, maar dit hoeft niet altijd hip artistiek te zijn vind ik. Het is het verhaal en het motief waarom je de boodschap wilt brengen. En het zijn de woorden in het script en de.manier waarop de acteur dit overbrengt dat maakt of de voorstelling het publiek meeneemt en raakt of aan het denken zet. Ik geloof in liefde voor de boodschap die de maker wil overbrengen (of de ernst die de maker heeft om de mensen in beweging te krijgen) . En ik vind het trouwens erg kunstzinnig dat je hierin je eigen weg volgt 😉 wees trouw aan jezelf en aan God. Hij inspireert en zet de radars in beweging, dan ga je hele mooie dingen maken en mensen op jouw beurt weer in beweging zetten! GENIET!

Comments are closed.