Een potje dankbaarheid

Afgelopen zondag mocht ik de voorstelling Wondermooi spelen in Zuidwolde (Gr.). Naast het spelen is het al een belevenis op zich om over allerlei weggetjes naar mijn bestemming te rijden. (Ik vind het dan altijd jammer wanneer de TomTom aangeeft dat ik de snelweg op moet.) Als ik dan bij de kerk of het gebouw aangekomen ben, is het even een praatje maken met de organisator(en), uitladen en opbouwen, mensen instrueren, omkleden, bidden en in mijn tentje wachten tot de voorstelling aangekondigd is en het gaat beginnen.

Na de voorstelling spreek ik nog wat kinderen en volwassenen over hoe ze het vonden, wordt alles weer afgebouwd en opgeruimd, evalueren we na en rij ik over dezelfde leuke weggetjes weer naar huis.

Toen ik afgelopen zondag naar huis reed, dacht ik bij mezelf: “Ik ben me toch een potje dankbaar!” Dankbaar dat ik geboekt was, dankbaar dat we nu een auto hebben waar ik op kan vertrouwen, dankbaar dat ik nieuwe stukjes Nederland ontdek, dankbaar dat ik eigenlijk altijd hele gezellige en vriendelijke mensen tref, dankbaar dat ik zelf zo tevreden ben over de voorstelling die ik heb gemaakt, dankbaar dat ik überhaupt zelf een voorstelling heb gemaakt die meer dan 1 of 2 keer gedaan wordt, dankbaar dat er deze keer een doventolk bij was, dankbaar dat er zulke leuke kinderen waren, dankbaar dat er zoveel mooie reacties kwamen, dankbaar dat ik niet zenuwachtig was en dankbaar dat ik meer boekingen in het vooruitzicht heb (nu in januari staan er al net zoveel op de planning voor 2014 dan in heel 2013!!!) en uiteindelijk was ik dankbaar om man en kinderen weer te zien die ook met elkaar een goede tijd hadden gehad.

Perfect plaatje…

Dat klinkt als een perfect plaatje en voor mij waren afgelopen zondagochtend- en middag dat ook. Ik mocht helemaal doen wat bij mij past, ik heb ontdekt wat voor mij is weggelegd en ik mag er succes in hebben. Maar op een doordeweekse maandag, dinsdag of woensdag wanneer ik vooral bezig ben met huishouden, onze kinderen haal en breng naar school/zwemles/ballet/vriendjes, kan ik behoorlijk mopperen. Ook op de momenten dat iemand informatie heeft opgevraagd over een voorstelling en uiteindelijk niet ik, maar een ‘concullega’ geboekt wordt, blink ik niet echt uit in dankbaarheid. Dan kijk ik niet naar de boekingen die ik al heb staan, maar vooral naar de voorstellingen die ik niet kan gaan spelen. En zo zijn er voorbeelden genoeg waaruit blijkt dat mijn plaatje niet altijd zo perfect is…

Een tijdje terug vertelde iemand me dat het leren om dankbaar te zijn één van de belangrijkste lessen van het leven is. Ik denk dat dat zo enorm waar is! De dankbaarheid van afgelopen zondag geeft me nu al 4 dagen een bepaalde levenslust. Dat helpt me om de rest van de tijd te kijken naar wat wel goed gaat en het helpt me om minder gefocussed te zijn op het perfecte plaatje dat ik zou willen creëren.

Elke dag een lepeltje

Ik hoop op nog veel meer van die mooie momenten dat ik oprecht heel dankbaar ben. Die komen niet vanzelf, het is mijn eigen verantwoordelijkheid dankbaar te zijn. Als een pot honing waar ik steeds een lepeltje uit mag nemen. Maar als ‘ie op is, ben ik degene die naar de winkel moet om een nieuwe voorraad in huis te halen.

Een Bijbeltekst die ik zelf heel mooi vind en die hierbij aansluit is: Filippenzen 4: 4-9. Lees maar eens na.

Tot slot nog een reactie van de organisator van afgelopen zondag: “Marieke ik wil je nog een keer bedanken voor je prachtige voorstelling!! Er zijn heel veel mooie parels, maar afgelopen zondag heb ik een hele bijzondere gezien!! Graag tot een volgende keer.”

Heerlijk dat dankbaarheid twee kanten op werkt!

Lieve groetjes, Marieke