Google en de warme trui

Twee blogberichten geleden had ik het al even over mijn nieuw verworven marketingadviezen en dat ik vooral dikke maatjes moest worden met mijn grote vriend Google. Ik kan je nu vertellen dat me dat niet mee valt…

Ten eerste is lang met een beeldscherm werken iets wat ik niet zo leuk vind. Op één of andere manier heb ik een soort ingebakken wantrouwen tegen alles wat met computers te maken heeft. Ten tweede mis ik een beetje het creatief bezig zijn. En ten derde ben ik iemand die het liefst niet heel lang stilzit. Zeker vandaag niet… het leek me leuk om mee te doen met Warme Truiendag – jaja, dat is het vandaag. Dus: de verwarming laag en een lekkere trui aan. Maar stilzittend achter een laptop gaat je dat toch wél in de koude kleren zitten…

Gisteren (met de verwarming aan 🙂 heb ik me suf gegoogled en gelezen aan alles wat ik wel of niet zou kunnen inzetten om mijn eigen virtuele plekje te veroveren, Google+, Linkedin, Twitter, Facebook, RSS-feeds volgen en delen om interessant te blijven, alles om ‘virtuele mond-op-mond-reclame’ te stimuleren. En aan het einde van de dag had ik het gevoel dat als ik in de spiegel zou kijken, ik mezelf écht met vierkante ogen aan zou staren….

Tijdreizen

Het is een hele reis naar een nieuwe wereld lijkt wel. Maar waarvan ik eerst het idee had dat mensen vooral een tweede leven konden creëren op internet, merk ik nu dat je juist een soort virtuele kloon van jezelf moet maken. Er is een Marieke Sleurink in het echt, maar dezelfde Marieke heeft ook een stukje leefruimte op internet waarin ze alles laat zien wat er in de echte wereld ook bestaat. Bijkomstig voordeel is wel dat dat binnen een paar klikken te vinden is, in plaats van beperkt aan ruimte, tijd en omstandigheden. Gek toch?

Hoe mooi het ook allemaal lijkt, diep van binnen vraag ik me echt af of ik wel in de juiste eeuw ben geboren… En als ik daar toch over nadenk, lijkt het me heel interessant om te weten in welke tijdsperiode ik dan helemaal zou passen. De jaren ’50, ’60? Of langer geleden: de gouden eeuw ofzo. Ik zie mezelf al rijden hoor in een koets. Of hard werken op het platteland. Als ik dan toch aan het dagdromen ben: doe mij maar de tijd in het Paradijs. Dat is nog steeds mijn ultieme plaatje: lekker warm weer, altijd in contact met God, je onbespoten eten zo van de bomen plukken, geen wereldproblematiek, niet druk hoeven maken over wat je aan moet en veel tijd doorbrengen met je beste maatje. Voor wie zou dat niet geweldig zijn?! Maar of ik de verleiding had weerstaan om de vrucht te plukken die Eva plukte…

Back to business…

Terug naar nu: alles went, laat ik dit hele socialmedia- en internetgebeuren maar een kans geven. En als iedereen me nu massaal gaat volgen en retweet op Twitter, me liked op Facebook, mijn blogjes leest, mijn website bezoekt, me weet te vinden op christelijkpodium.nl, christelijkkindertheater.nl of gilbere.nl en bovenal: me boekt voor een voorstelling, dan loopt tijdens het dagdromen over vroegere tijden mijn mailbox vanzelf vol, kan ik lekker veel spelen en pluk ik de vruchten van een hele andere boom (met duizenden takken)…

Dus: zoals vroeger de stadsomroeper riep: “Zeg het voort, zeg het voort!”

En check www.warmetruiendag.nl, ik hou het hopelijk nog even vol… Nu eerst maar eens een kopje thee!

Lieve groetjes, Marieke