De titel van deze blog is de titel van een lied van de cd Woorden van Waarde (deel 2), die pas is uitgekomen. Het is een lied wat ik zelf mocht inzingen. (Je kunt de cd bestellen via www.woordenvanwaarde.nl of kijk eens in de christelijke boekhandel).

Toen ik de vraag kreeg, vond ik de psalm waar dit lied letterlijk uit komt erg mooi, maar ook erg heftig qua tekst. Inmiddels is het lied me meer onder de huid gekropen dan ik had gewild, maar juist daarom raakt het me keer op keer.

Ik vond het mooi om hier een blogje aan te wijden, juist zo vlak voor kerst, als inderdaad de dagen toch wel erg snel donker zijn en en de vrolijke kerstdeuntjes op de radio voor veel mensen in contrast staan met de werkelijkheid.

Eerst de tekst van het lied:

“HEER, hoor mijn gebed,

luister naar mijn smeken, antwoord mij,

u bent trouw en rechtvaardig.

 

Laat mij in de morgen uw liefde horen,

in u stel ik mijn vertrouwen,

wijs mij de weg die ik gaan moet,

mijn ziel verlangt naar u.

 

Houd mij in leven, HEER, tot eer van uw naam,

leid mij uit de verdrukking, door uw gerechtigheid.”

– Psalm 143: 1, 8, 11

 

Levenslessen

Ik ken mezelf o.a. als optimistisch, energiek, enthousiast, liefdevol en geduldig. Maar ergens tussen de tijd dat ik als jong meisje vrolijk rondhuppelde en de vrouw die ik nu ben, heb ik meer over het leven ontdekt en merk ik dat ik die eigenschappen van mezelf wat minder terugzie dan ik zou willen. Het kan als je volwassen wordt eigenlijk ook niet anders dat je ook de verdrietige dingen meemaakt en om je heen ziet gebeuren. En dat je dingen op je bordje krijgt waar je niet om gevraagd hebt.

Ik weet nog goed dat ik 13 was en voor de eerste keer meeging op tournee met The Young Continentals. Ik leerde andere jongeren kennen uit heel Nederland en zelfs buiten Nederland. Na een week repeteren gaven we twee weken lang concerten door de Benelux. We trokken intensief met elkaar op, logeerden met elkaar in gastgezinnen en deelden een hoop levensverhalen. Ik had als naïef optimistisch meisje nog het idee dat iedereen wel min of meer gelukkig was. Natuurlijk wist ik van ‘de arme kindjes in derde wereldlanden’, ik liep me als kind blauw aan sponsoracties… Maar tot die tijd was het allemaal nog wel lekker ver van mijn bed en had ik het idee dat mijn deelname aan die acties toch al wel een hoop leed in de wereld wegnam. Maar toen ik de verhalen van sommige tourleden hoorde, drong het tot me door, dat een gelukkig leven minder vanzelfsprekend is dan ik dacht.

 

Hoop

En zo merk ik nu bij mezelf ook dat het leven me soms inhaalt en dat ik buiten adem raak, omdat ik het niet bij kan houden. En op die momenten heb ik veel aan het lied Hoor mijn gebed en Psalm 143 die daarbij hoort. Op de momenten dat ik het niet zie zitten, ga ik onbewust op zoek naar een teken van hoop. Als ik maar een klein beetje hoop heb op verandering, geeft me dat meestal net dat zetje om de eerste stappen te zetten naar een andere ‘mindset’. Die hoop vind ik keer op keer in God. Hij maakt me elke morgen weer wakker, Hij laat me zien dat Hij van me houdt: onvoorwaardelijk! En Hij wijst me keer op keer op de mooie dingen van het leven. En dan haal ik diep adem en sla de weg in die Hij me wijst. Ik zou eerlijk gezegd niet weten wat ik op zulke momenten zonder God zou moeten.

En zo hoop en bid ik (als optimistisch en soms naïef meisje 😉 ) dat deze kerst IEDEREEN hoop kan halen uit Jezus. Geboren als baby: op het eerste gezicht zo zonder invloed op de ellende in de wereld. Maar uiteindelijk deed Hij het krachtigste wat iemand ooit heeft kunnen doen: opstaan uit de dood. Voor mij geeft dat nog elke morgen opnieuw zin aan het leven.

Lieve groetjes,

Marieke