Gisteren was een bijzondere dag. Ik speelde namelijk de 100e voorstelling van Kindertheater Je bent een Parel! In het topje van Nederland in de Godeharduskerk in Marrum speelde ik Lieve Soraida (een nieuwe voorstelling, gemaakt voor Compassion). De organisatie in Marrum verraste me met een prachtige bos bloemen (waar ik nu naar kijk 🙂), om te vieren dat het de 100e voorstelling was.

De laatste tijd ben ik veel bezig geweest met bedenken hoe ik de komende tijd voor me zie. Ik heb namelijk tijdelijk een zwangerschapsvervangings-baan als drama docent op een middelbare school in Almere. En dat bevalt erg goed! Het is erg fijn om door te week meer structuur te hebben, om dan meer buitenshuis te doen te hebben en in de weekenden echt weekend te vieren. Nu onze kinderen ouder worden, merk ik dat ze het belangrijker vinden om samen te zijn in het weekend. En zelf vind ik dat ook belangrijker worden. Maar ik blijf het ook zo mooi vinden om op allerlei plekken in Nederland voorstellingen te spelen over God, zelfwaarde, naastenliefde, bijzondere gewone mensen uit de bijbel en thema’s die nog op mijn hart liggen om eens te vertalen naar een interactieve voorstelling.

Voor 2016 was mijn 100e voorstelling ook de laatste. In 2017 begin ik in februari weer, als mijn tijdelijke docentenbaan gestopt is. Tegen die tijd weet ik vast ook meer over welke kant het allemaal op gaat. De afgelopen weken heb ik flink gepiekerd over welke stappen ik moet zetten op werkgebied, maar daar ben ik mee gestopt toen ik pas dit vers las:  

= Het hart van een mens overdenkt zijn weg, maar de HEERE bestuurt zijn voetstappen. — Spreuken 16:9 =

De tekst klinkt misschien een beetje ‘ouderwets’, maar vernieuwd vooral! Wat vind ik het heeeeeeerlijk dat ik het in cirkeltjes denken over hoe alles er na januari uit moet gaan zien, los mag laten. Dat ik mag genieten van de dingen die ik doe, of dat nu op het podium of voor de klas als dramadocent is, en dat ook ons gezinsleven in Gods handen is. Precies zoals dat de afgelopen jaren ook zo duidelijk in Gods handen is geweest. 100 Pareltjes heb ik mogen spelen voor zoveel meer pareltjes in het publiek. Ik weet sowieso zeker dat dat er meer mogen worden, maar voorlopig staat de teller op deze 100 keer. En dat maakt mij een heel dankbaar mens 🙂